Alle berichten van Dew

Commentaar op NTR serie De Slavernij: Aflevering 1

Datum publicatie: 18 september 2011
Auteur: Sandew Hira

Met veel bombarie en geld heeft de NTR haar serie over De Slavernij gepresenteerd op 18 september 2011. Sandew Hira heeft na iedere uitzending de betreffende aflevering van commentaar voorzien. “De serie is gemaakt door het traditionele gezelschap van Nederlandse historici van de stroming van het wetenschappelijk kolonialisme: Gert Oostindie, Alex van Stipriaan en Henk den Heijer. En dat is dan ook goed te zien in het eindresultaat. Ik ga de afleveringen beoordelen op het volgende criterium: is het een goede weergave van wat transatlantische slavernij is geweest gebaseerd op feiten?”

Commentaar op De Slavernij, aflevering 1


Inleiding
Met veel bombarie en geld heeft de NTR haar nieuwe serie over De Slavernij gepresenteerd. Zondag 18 september was de eerste aflevering. Ik zal de komende weken iedere aflevering van commentaar voorzien.

De serie is gemaakt door het traditionele gezelschap van Nederlandse historici van de stroming van het wetenschappelijk kolonialisme: Gert Oostindie, Alex van Stipriaan en Henk den Heijer. En dat is dan ook goed te zien in het eindresultaat. Ik ga de afleveringen beoordelen op het volgende criterium: is het een goede weergave van wat transatlantische slavernij is geweest gebaseerd op feiten?

Algemene opmerkingen
De formule is dat de visie op slavernij op een luchtige manier wordt weergegeven. Daphne Busnkoek doet het serieuze verhaal over wat slavernij was en Roué Verveer is de comediant, de luchtige noot die rondhuppelt en van toeten noch blazen weet over slavernij. Dat is ook de taakverdeling die de afgelopen eeuwen tussen Nederlanders en Surinamers is geweest.

Wat is de aard van transatlantische slavernij?
In de internationale literatuur is er een uitgebreide discussie over deze vraag. De verschillen tussen de ideologen van het wetenschappelijk kolonialisme en de anti-koloniale wetenschappers zijn als volgt.

De ideologen doen voorkomen alsof alle vormen van slavernij hetzelfde zijn. Daarmee wordt de aard van de transatlantische slavernij verdoezeld. Bunskoek laat zien hoe mensen uit Oost-Europa in Nederland door criminelen als slaven worden behandeld. Vervolgens vertelt een politie-agent dat de belangrijkste vorm van moderne slavernij in India en Afrika voorkomt. We klagen wel over de transatlantische slavernij maar zie hier: India en Afrika zijn ook schuldig aan moderne slavernij. Dat is de boodschap.

Wat is zo onzinnig aan deze redenering? Twee zaken.
Ten eerste, de transatlantische slavernij was gesanctioneerd door staten. Het was geen aangelegenheid van particulieren. Het was gesanctioneerd door de regeringen van Europa. De regeringen van India en Afrika sanctioneren slavernij niet. Dat is het werk van particuliere criminelen. Het is geen overheidsbeleid. Dat is een cruciaal verschil. Ten tweede, de moderne slavernij is niet het fundament van de wereldeconomie in wording. De transatlantische slavernij heeft geleid tot de opkomst van de scheepvaart, bank- en verzekeringswezen, de stapelmarkten in Europa, de opkomst van verwerkingsindustrieën in Europa gebaseerd op landbouwproducten als suiker, koffie en cacao.

Dit is waar transatlantische slavenhandel en slavernij was en dat is iets heel anders dan criminele Polen in Rotterdam of zelfs in Afrika en India.

Blanke gijzelaars in slavernij
Bunskoek gaat naar Marokko met de boodschap: islamitische Marokkanen – alweer die “kut-Marokkanen” moet de gemiddelde Nederlander denken – hebben op grote schaal blanke Christenen tot slaaf gemaakt. Opmerkelijk is trouwens de terminologie. Bij blanke mensen praat Bunskoek over “tot slaaf gemaakte Christenen” en over Afrikanen praat ze gewoon over “slaven”.
Die christenen waren eigenlijk gijzelaars voor wie een losprijs werd geëist. In die tussentijd werden ze als slaaf tewerk gesteld.
Wat is de strekking: kijk, er was ook blanke slavernij en de meesters waren zwarte moslims. Slavernij is van alle tijden. Dus waar kletsen we over als we praten over transatlantische slavernij?
En hier heb je weer de draai van de feiten. Die transatlantische slavernij was niet gebaseerd op losgeld! Er was niemand die losgeld kon betalen voor de zwarte Afrikanen. Dat is al wezenlijk anders.

Blanke slavernij kwam trouwens op veel grotere schaal voor, niet in Afrika maar in Europa, met name Oost-Europa en wel tot het begin van de negentiende eeuw. De term slaaf komt ook van de Slavische volkeren. In Rusland is slavernij officieel in 1723 afgeschaft en overgegaan in lijfeigenschap.

Als je als iets zou willen vertellen over blanke slavernij dan zou het logischer zijn om te praten over een plek waar die op veel grotere schaal plaatsvond, namelijk Europa.

Maar het doel van Bunskoek verhaal is te laten zien dat niet alleen Europeanen zich schuldig maakte aan slavernij, maar ook de moslims. Het doel is niet om inzicht te krijgen in de vraag wat transatlantische slavernij was, want op grond van feiten is die volstrekt onvergelijkbaar met het verhaal van de blanke gijzelaars in Marokko.

Brazilië
De meest koloniale visie op slavernij was het verhaal van Bunskoek over Brazilië en Prins Maurits van Nassau en met name de scène van een jonge militair op de militaire academie die vertelt hoe goed de Nederlandse prins was voor Brazilië. Waarom? Hij had wetenschappers, schilders en zelfs astronomen naar Brazilië gebracht. Nooit geweten dat de astronomie in Brazilië tot zulke grote hoogten was geklommen. Maar het belangrijkste was wel de tolerantie. De Nederlanders hebben de Joden in staat gesteld om in alle vrijheid hun godsdienst te belijden. En hoe tolerant waren de Nederlanders ten opzichte van de vrijheid van de Afrikanen in slavernij. Die waren toch tot slaaf gemaakt? Geen woord erover.
Het is alsof iemand een verhaal houdt over de kampbewaarder van Aushwitch en vertelt hoe die concerten organiseerde met muziek van Mozart en Bach en zwijgt over het feit dat er gaskamers waren waar mensen werden vermoord. Dat is de kwaliteit van de eerste aflevering van De Slavernij.

Yu kan kibri yu granma, ma yu no kan kibri en koso koso
Dit is een Surinaams spreekwoord dat vrij vertaald zegt dat je je grootmoeder wel kunt verbergen, maar je kunt haar gekuch niet verbergen.

De NTR bracht de serie als de ultieme poging om een genuanceerd beeld van de slavernij geschiedenis naar voren te brengen. Drie professoren hebben hier hard aan meegewerkt: Gert Oostindie, Alex van Stipriaan en Henk den Heijer. Carla Broos heeft de eindredactie gedaan. Het resultaat is in kwaliteit minder dan een scriptie van de laatste klas van het vwo: het verzwijgt de belangrijkste informatie over slavernij daar waar het verteld had moeten worden. Het geeft een volstrekt verkeerd idee van wat transatlantische slavernij was door het te vergelijken met zaken die daar wezenlijk van afwijken. En het doel is zoals die altijd is geweest: het verzwijgen dat Nederland een misdaad heeft begaan tegen de menselijkheid, dat is de ultieme poging om het gekuch van de oma verborgen te houden.

Op naar aflevering 2.

Noten
IISR en Sky Televisie in Suriname werken aan een 12-delige serie over de geschiedenis van het kolonialisme in Suriname. Hierin wordt een Surinaamse visie neergezet die wezenlijk afwijkt van de koloniale visie die de NTR presenteert.

Wil je op de hoogte worden gehouden van de commentaren en het nieuws van IISR. meld je gratis aan voor de
nieuwsbrief.

Ik word overstelpt met emails van mensen die reageren op dit commentaar. Dank voor alle reacties, maar ik ben niet in staat om individueel op alle mails te reageren. Weet dat ik de reacties waardeer ongeacht de vraag of ik met ze eens ben.

Stuur de link naar je email adressen of zet het op facebook of andere sociale media, zodat mensen weten dat je ook op een andere manier kunt kijken naar de koloniale geschiedenis van Nederland dan de dominante visie die door NTR wordt uitgezonden.

Kijk ook naar mijn column op Starnieuws over de actie van SP-kamerlid Van Bommel en Barryl Biekman .

Voor de achtergronden van mijn commentaar die het menuitem achtergronden

Guillermo E. Rosario: Onsterfelijk

Titel: Onsterfelijk
Auteur: Guillermo E. Rosario
Prijs: € 12,50
ISBN: 978-90-74897-75-4
Bestellen: info@amritpublishers.com

Guillermo E. Rosario (1917-2003) kan beschouwd worden als de nestor van de Papiamentstalige literatuur. Zijn eerste roman Een drama in een steeg in Punda verscheen in 1943. Nu heeft uitgeverij Amrit zijn belangrijkste roman ‘E rais ku no ke muri’ (Onsterfelijk) in Nederlandse vertaling uitgebracht. De vertalig is van zijn dochter Libèrta Rosario.

Inhoud
Op 17 augustus 1795 liet een groep geketende slaven van plantage Kenepa hun baas weten dat ze niet meer voor hem wilden werken. Er ontstond een opstand onder leiding van Tula en Bastian Karpata, die bijna een maand duurde. Tula en Bastian Karpata hadden de moed om de eerste stappen naar vrijheid te zetten, hoewel ze dit met de dood moesten bekopen. In de laatste brief die Tula aan zijn grote voorbeeld Toussaint L’Ouverture in Haïti schreef, stond: ‘Ze zullen me vermoorden, zoals je lang geleden tegen me hebt gezegd, door verraad van onze eigen mensen. Maar ik weet dat je genialiteit ons zal blijven inspireren, zodat ons ras op een dag vrij zal zijn. De wortels zullen weer opkomen.’ De roman combineert fictie met de historische gegevens van de opstand van 1795.

Boi Antoin en Cees Luckhardt: Bonaire, zout en koloniale geschiedenis

Titel: Bonaire, zout en koloniale geschiedenis
Auteur: Boi Antoin en Cees Luckhardt
Prijs: € 12,50
ISBN: 978-90-74897-73-0
Bestellen: info@amritpublishers.com

Het eiland Bonaire is nu formeel een Nederlandse gemeente, maar was eeuwenlang een Nederlandse kolonie. De geschiedenis van het eiland is nauw verbonden geweest met de geschiedenis van de slavenhandel en wel om een hele specifieke reden: zout.

Inhoud
Bijna elk schip dat naar Afrika en/of het Caribisch gebied vertrok, had enkele tonnen zout aan boord voor het drogen en/of conserveren van voedsel. Zonder zout was er geen scheepvaart mogelijk en dus ook geen Transatlantische handel in mensen. Het zout op Bonaire werd geproduceerd in zoutpannen. Tijdens de periode van slavernij werden tot slaaf gemaakte Afrikanen gedwongen om daar te werken. Dit boek bevat een systematische beschrijving van de geschiedenis van Bonaire, zout en kolonialisme.

Olga Orman en Giselle Ecury (samenstellers): Topa Tula – Ontmoet Tula

Titel: Topa Tula – Ontmoet Tula
Auteur: Olga Orman en Giselle Ecury (samenstellers)
Prijs: € 7,50
ISBN: 978-90-74897-65-5
Bestellen: info@amritpublishers.com

Stichting Simia Literario heeft een bijzonder project opgezet. Ze heeft dichters en dichteressen gevraagd om geïnspireerd door het verhaal van Tula een literaire ontmoeting te construeren tussen Tula en de huidige generatie.

Inhoud
Voor de Antilliaanse gemeenschap is de figuur van Tula, de leider van de opstand tegen slavernij in 1795 een figuur die vandaag de dag jongeren inspireert om zich in te zetten voor een betere toekomst. In gedichten en een kort verhaal vindt een gesprek plaats tussen Tula en de huidige generatie over onderwerpen als vrijheid en gelijkheid. Poëzie is de expressie van emoties in woorden. Het is een vorm van muziek zonder geluid. Het heeft een traditie in de Antilliaanse volkscultuur die teruggaat tot de tijd van de banderita’s, korte vlijmscherpe gedichten die het sociale commentaar in die tijd leverde. De gedichtenbundel Topa Tula – Ontmoet Tula is het resultaat van dit project. Het is een tweetalige bundel met gedichten in het Nederlands en Papiamento.

Sandew Hira: Terug naar Uttar Pradesh: op zoek naar de wortels van Surinaamse Hindostanen

Titel: Terug naar Uttar Pradesh: op zoek naar de wortels van Surinaamse Hindostanen
Auteur: Sandew Hira
Prijs: € 7,50 (uitverkocht)
ISBN: 978-90-74897-36-3
Bestellen: info@amritpublishers.com

Nederland telt ongeveer 150.000 Surinamers van Hindostaanse afkomst. Een even groot aantal woont in Suriname. Hun voorouders kwamen als contractarbeiders naar Suriname. Ruim 34.000 Hindostanen uit Noord-India, met name Uttar Pradesh en Bihar, zijn tussen 1873 en 1916 naar de voormalige Nederlandse kolonie gehaald om de negerslaven te vervangen die op de plantages als veld- en fabrieksarbeiders werkzaam waren. Ongeveer eenderde ging terug naar India. De rest bouwde een bestaan op in Suriname en later in Nederland. De nazaten van deze immigranten hebben nu de mogelijkheid om naar India te reizen en velen doen dat ook. De latente wens om het dorp van hun voorouders te bezoeken kan nu gerealiseerd worden.

Inhoud
De nazaten van deze immigranten hebben nu de mogelijkheid om naar India te reizen en velen doen dat ook. De latente wens om het dorp van hun voorouders te bezoeken kan nu gerealiseerd worden. Maar tot op heden hadden de meesten geen flauw idee hoe ze te werk moesten gaan en wat ze kunnen tegenkomen bij hun zoektocht. Er is behoefte aan een gids die uitlegt wat een zoektocht naar de wortels van Surinaamse Hindostanen kan opleveren. Dit boek probeert in die behoefte te voorzien. Het behandelt de meeste vragen die beantwoord moeten worden als je op zoek gaat naar de wortels van Surinaamse Hindostanen. Het gaat om vragen over feiten. Waar vind ik archiefgegevens over mijn voorouders? Wat kan ik met die gegevens doen? Wat is de waarde van die gegevens? Hoe vind ik het dorp in India. Wat mag ik verwachten als ik het dorp vind? Maar mogelijk nog belangrijker zijn de vragen over de psychologische zoektocht. Wat gaat er door iemand heen als hij of zij de informatie vindt over zijn of haar voorouders in het archief. Hoe ga je om met India en welke indrukken kan dit land maken op je geest. Hoe bereid je je voor op de reis naar India? Wat gaat er door je heen als je het dorp nadert? Hoe zal het contact met de dorpelingen, met je mogelijke familie, zijn? Wat doe je als je het dorp verlaat? Hoe blijf je contact houden? Het boek is geschreven op basis van de persoonlijke ervaringen van de auteur en van Hindostanen die de reis naar het geboortedorp van hun voorouders hebben ondernomen.

Glenn Willemsen: Dagen van gejuich en gejubel – viering en herdenking van de afschaffing van de slavernij in Nederland, Suriname en de Nederlandse Antillen

Titel: Dagen van gejuich en gejubel – viering en herdenking van de afschaffing van de slavernij in Nederland, Suriname en de Nederlandse Antillen
Auteur: Glenn Willemsen
Prijs: € 24,95 (uitverkocht)
ISBN: 978-90-74897-46-0
Bestellen: info@amritpublishers.com

Nederland heeft anders dan Groot-Brittanië nooit een massabeweging tegen de slavernij gekend. Slechts een gering aantal mensen heeft zich in het publieke debat of in de politiek met vraagstuk bezig gehouden.

Inhoud
Nederland heeft anders dan Groot-Brittanië nooit een massabeweging tegen de slavernij gekend. Slechts een gering aantal mensen heeft zich in het publieke debat of in de politiek met vraagstuk bezig gehouden. De afwezigheid van een anti-slavernijdebat kenmerkt het negentiende-eeuwse Nederland. Tot aan het einde van de twintigste eeuw bleef het vraagstuk van het Nederlandse slavernijverleden en haar erfenis, een non-issue in zowel het publieke domein als in het collectieve geheugen van de Nederlandse samenleving. Er werd nauwelijks over gesproken, er hing een grote stilte rondom dit onderwerp, die velen moeilijk en pijnlijk vonden en nog steeds vinden. Slechts door een handvol Nederlandse historici werd en wordt dit vraagstuk bestudeerd. Daarentegen vormt dit onderwerp in discussies binnen de Surinaamse en Antilliaanse gemeenschap een belangrijk en telkens terugkerend thema. Glenn Willemsen beschrijft in dit boek de discussies in Nederland met betrekking tot de afschaffing van de slavernij en de wijze waarop de emancipatiedag op 1 juli 1863 is beleefd in het koninkrijk der Nederlanden. Het boek is gebaseerd op primaire bronnen waarvan de meeste voor het eerst worden gepubliceerd in de bijlagen van dit boek.

Sandew Hira: Eddy Jharap: vertrouwen in eigen kunnen

Titel: Eddy Jharap: vertrouwen in eigen kunnen
Auteur: Sandew Hira
Prijs: € 30,00
ISBN: 978-90-74897-48-8
Bestellen: info@amritpublishers.com

In dit boek vertelt Jharap zijn verhaal aan econoom en historicus Sandew Hira. Zijn leven, studie, politieke en vakbondservaringen evenals zijn managementkwaliteiten komen uitgebreid aan bod. De historische veranderingen in Suriname worden zichtbaar door de ogen van een nazaat van een ‘kantraki’ die zich tot succesvolle manager weet te ontwikkelen.

Inhoud
Het Surinaamse bedrijf Staatsolie staat model voor een moderne industriële onderneming die in 25 jaar is uitgegroeid tot één van de grootste bedrijven van Suriname met een aanzienlijke bijdrage aan de economie en de overheid. Met een omzet van US$ 270 miljoen (2006), een winst voor belasting van $ 165 miljoen en ruim 650 man personeel is Staatsolie een belangrijke pilaar van de Surinaamse economie en samenleving. Staatsolie doorstaat daarom met glans de vergelijking met inefficiënte, gesubsidieerde staatsbedrijven in veel ontwikkelingslanden. Opmerkelijk aan deze prestatie is het feit dat de onderneming geleid wordt door Surinaamse managers en rust op lokale kennis en know-how. De naam van Eddy Jharap is nauw verbonden met Staatsolie. Het verhaal van Jharap is nauw verbonden met de moderne geschiedenis van Suriname; een arme landbouwersjongen weet zich uit de koloniale samenleving op te werken door studie, hard werken, discipline en een ondernemersmentaliteit. Tijdens zijn studie in Nederland wordt hij actief in de antikolonialistische beweging en na terugkomst in Suriname is hij medeoprichter van de linkse Volkspartij. Na de militaire staatsgreep in 1980 stort hij zich op de ontwikkeling van het aardoliepotentieel in Suriname. Het doel is om Suriname optimaal te laten profiteren van de eigen natuurlijke hulpbronnen. Ondanks de moeilijkheden en geringe verwachtingen slaagt hij erin om een bedrijf neer te zetten dat nu als de nationale trots van de Surinaamse economie wordt gezien. Zijn inzet en betekenis worden pas goed duidelijk toen in 1998 de regering Wijdenbosch de Surinaamse oliebronnen wilde verkopen aan het buitenland om de leeggeplunderde staatskas bij te vullen en om dat doel te bereiken Jharap als directeur ontsloeg. Die stap leidde tot massale protesten en tot het ontslag van de regering. Jharap kreeg zijn functie terug.

Artwell Cain (red.): Tula: De slavenopstand van 1795 op Curacao

Titel: Tula: De slavenopstand van 1795 op Curacao
Auteur: Artwell Cain (red.)
Prijs: € 12,50
ISBN: 978-90-74897-50-1
Bestellen: info@amritpublishers.com

Op 17 augustus 1795 begon op Curaçao een slavenopstand onder leiding van Tula, die geëindigd is in een executie van ruim honderd tot slaaf gemaakten. De uitermate wrede terechtstelling van de leiders van de opstand is gegrift in het geheugen van veel Antillianen.<

Inhoud
17 augustus is de nationale dag op de Antillen waarbij de opstand wordt herdacht en haar leiders worden geëerd. Deze dag is in 1985 ingesteld door middel van een proclamatie. Ook werd in dat jaar de Parke di Lucha pa Libertat (Park voor de Vrijheidsstrijd) geopend. In tegenstelling tot Suriname – waar 1 juli, toen de slavernij officieel werd afgeschaft, gevierd wordt als de dag van de vrijheid – hebben de Antillianen 17 augustus tot een nationale dag voor de vrijheid gemaakt. In dit boek worden verschillende thema’s behandeld: Don Martina, ex-premier van de Antillen, gaat in op de betekenis van 1795 voor de huidige positie van de Antilianen mede in relatie tot Nederland.Charles do Rego bespreekt onder meer de relatie tussen de opstand en de Franse revolutie. De Surinaamse historicus Sandew Hira analyseert de Antilliaanse opstand op basis van de originele bronnen en plaatst deze in een internationaal kader. Dit boek geeft feiten en analyse van de opstand die geschiedenis verbinden met actualiteit. Het boek is in een Nederlandse en Papiamento versie beschikbaar.

Edwin Marshall: Fred Derby: Vakbondsleider en politicus

Titel: Fred Derby: Vakbondsleider en politicus
Auteur: Edwin Marshall
Prijs: € 17,50 (uitverkocht)
ISBN: 978-90-74897-59-4
Bestellen: info@amritpublishers.com

In dit boek gaat auteur Edwin Marshall in op het leven en het werk van de vakbondsleider en politicus Fred Derby. Het is het verhaal van de jongen uit Berlijn (district Para), die is uitgegroeid tot een vakbondsleider en politicus van formaat.

Inhoud
In dit boek gaat auteur Edwin Marshall in op het leven en het werk van de vakbondsleider en politicus Fred Derby. Het is het verhaal van de jongen uit Berlijn (district Para), die is uitgegroeid tot een vakbondsleider en politicus van formaat. Derby deed zijn politieke scholing op in de PNR, de partij die consequent streefde naar de onafhankelijkheid van Suriname. Hij deed zijn intrede in de vakbeweging toen het partijcongres van de PNR besloten had dat de kaders in de (leiding van de) vakbonden moesten gaan. Derby werd toen bestuurslid van de Katholieke Onderwijzers Kring, later de Katholieke Onderwijzers Bond. Op politiek gebied ontstond er een breuk met zijn leermeester Eddy Bruma en richtte hij enkele jaren later een eigen partij op, de Surinaamse Partij van de Arbeid ( SPA). In 1980 vond er een militaire coup plaats door 16 militairen onder leiding van sergeant-majoor Desi Bouterse. Fred Derby stond aanvankelijk niet afwijzend, zelfs positief tegenover de machtsovername door de militairen. Gaandeweg werd hij kritischer over de verworvenheden van de revolutie. Op 8 december 1982 werd hij door de militairen gearresteerd, maar door Bouterse weer vrijgelaten. Vijftien vooraanstaande Surinamers werden toen vermoord.

Frank Dragtenstein: Alles voor de vrede: De brieven van Boston Band

Titel: Alles voor de vrede: De brieven van Boston Band
Auteur: Frank Dragtenstein
Prijs: € 17,50
ISBN: 978-90-74897-53-2
Bestellen: info@amritpublishers.com

“Alles voor de vrede” laat de correspondentie zien tussen de tot slaafgemaakte Boston Band en het koloniaal bestuur in Suriname. De brieven van Boston zijn uniek, enerzijds omdat ze in het midden van de 18e eeuw door een (ex-)tot slaafgemaakte zijn geschreven, in een periode waarin tot slaafgemaakten niet of nauwelijks schreven of het hen zelfs verboden was te leren lezen en schrijven.

Inhoud
“Alles voor de vrede” laat de correspondentie zien tussen de tot slaafgemaakte Boston Band en het koloniaal bestuur in Suriname. De brieven van Boston zijn uniek, enerzijds omdat ze in het midden van de 18e eeuw door een (ex-)tot slaafgemaakte zijn geschreven, in een periode waarin tot slaafgemaakten niet of nauwelijks schreven of het hen zelfs verboden was te leren lezen en schrijven. Deze brieven zijn van grote betekenis in de historiografie van de slavernij omdat heel weinig schriftelijke getuigenissen uit boven genoemde periode zijn overgeleverd. In de mondelinge overlevering is Boston bekend gebleven en wordt hij hooggewaardeerd als ‘stamouder’, verzetsstrijder, intellectuele schrijvende ex-tot slaafgemaakte en initiatiefnemer van de vrede. Hij arriveerde vermoedelijk na het jaar 1749 in Suriname en stierf in 1766. In het midden van de 18e eeuw werd hij één van de leiders van rebellerende slaven in Oost-Suriname. Boston heeft door zijn correspondentie met het koloniaal bestuur in Suriname de vrede tussen dat bestuur en de Marrons in het oosten van dat land bewerkstelligd en vorm gegeven. Het is bijzonder dat gebeurtenissen in de geschiedenis van de slavernij en verhoudingen met de slavenhouder of kolonisator ook vanuit het perspectief van een Marron worden belicht. Uit de briefwisseling blijkt dat in de periode tussen 1757 en 1763 Boston zijn stempel heeft gedrukt op de verhouding tussen het bestuur en gevluchte slaven in Suriname. Met de brieven van Boston wordt aan de bestaande publicaties over de Marrons het perspectief van een tijdgenoot, ex-slaaf en Marron zelf, toegevoegd.